نام علمی:

Eos bornea bornea

نام متداول

RED LORY، MOLUCCAN LORY.

مشخصات گونه:
۴گونه
E.b. bornea,

E.b. rothschildi,
E.b. cyanonothus,
E.b.bernsteini
اندازه
۳۰سانتی متر (۱۲ اینچ)

وزن
۳۰- ۳۰۰ گرم

رنگ پرندگان بالغ:
رنگ اصلی بدنش قرمز درخشان است، پرهای پوشش پشت و زیر دمش آبی، شاه پرهایش سیاه، منقارش پرتقالی تا زرد، رنگ پوست بینی و پاهایش خاکستری و رنگ حلقه چشمش قهوه ای است.

رنگ پرندگان جوان:
همانند پرندگان بالغ

طول عمر:
۲۰ تا ۳۰ سال

رفتار:
شخصیت باهوش، شاد و بازیگوش در کنار ظاهر زیبای آن، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. لوری قرمز یک حیوان خانگی عالی، برای افرادی است که زمان مناسب برای توجه به او داشته باشند، لوری قرمزنیاز به توجه بسیاری دارد، و می بایست در مرکزتوجه قرار بگیرد.لوری قرمزبا اعضای خانواده دوست می شود اما معمولا با یک نفر از اعضای خانواده بیش از بقیه صمیمی می شود.
رابطه عاطفی عالی با صاحبشان برقرار کرده و برای افرادی که حاضر به نگهداری ویژه از این طوطی ها هستند، حیوان خانگی عالی به شمار می رود.

عاشق اسباب بازی هستند، اسباب بازی های حلقوی برای این پرندگان فعال ضروری است،
آن ها به اسباب بازی هایشان کمتر آسیب میزنند، آنها پرنده های شادی هستند و اغلب دنبال ماجراجویی بعدی هستند.
همچنین عاشق گوش دادن به موسیقی می باشند، در ضمن رقصنده های خوبی هستند.
این نگهداری ویژه شامل، تهیه مخلوط شهد و میوه و همچنین تمیز نگه داشتن قفس این پرنده نامرتب می باشد.
یکی از ویژگی های قابل توجه در مورد لوریا، زبان آن است که به نظر می رسد مانند یک برس کوچک است، و برای حذف گرده و شهد از گل، غذای طبیعی مورد علاقه lory استفاده می شود.

ابعاد لانه:

عرض ۲۴* طول۴۸* ارتفاع ۳۶

تمایز جنسی :
تفکیک نر از ماده بسیار دشوار است و تنها با ملاحظات حالات آن ها می توان مبادرت به تشخیص یک زوج از یک دیگر نمود

تعداد تخم ها:
۲ عدد

فصل تولید مثل:
در هر فصلی از سال ممکن است جفت گیری کنند، امابیش تردر بین آگوست تا جنیوری جفت گیری کرده اند

زمان انکوباسیون تخم
۲۶ روز

سن بلوغ:
۴ تا ۵ سال

زیستگاه
در اندونزی، جزایر ملوک نظیر امبونیا، ساپاروا، بورو، کرام و جزایر واتوبلا زیست می نماید.

رژیم غذایی
بخش عمده ای از رژیم غذایی آنها شامل شهد، گل، میوه، گرده و دانه می باشد. بهترین شهد خوراکی برای آن ها عسل طبیعی می باشد.
رژیم غذایی دارای پروتئین زیاد مناسب نیست. حداکثر پروتئین مجاز حدود ۱۵% می باشد.
آن ها آمادگی بالایی در ابتلا به بیماری نقرس دارند.
رژیم توصیه شده آنها شامل شهد تجاری یا خانگی است. شهد مایع باید روزی یک بار عوض شود.

یکی از دلایل مرگ زودرس آن ها به واسطه شهد های خراب شده و یا رژیم ضعیف که نیازمندی های غذایی آن ها را برای سلامت تامین نمی کنند، می باشد.
لوری ها همچنین عسل، گرده و میوه ها مانند سیب، پاپایا، انگور، نخود سیاه، آناناس، انجیر، کیوی و برخی از سبزیجات، از جمله ذرت غیر شیرین (ذرت روی چوب) ، را دوست دارند.
ضمنا تمام مواد غذایی مورد استفاده آن ها باید مواد غذایی ارگانیک باشند.
مواد غذایی دیگر عبارتند از مخمر آبجو، دانه های جو، دانه های چند دانه ؛ جو،
بهداشت:
از آنجا که رژیم غذایی آنها از شهد و میوه بسیار فاسد می شود، عفونت باکتریایی ناشی از فساد مواد غذایی نگرانی لوری ها است. مواد غذایی در طول روزمی بایست عوض شوند به خصوص در آب و هوای گرم، که مواد غذایی به سرعت فاسد می شوند.
حتی نگهدار مواد غذایی برای چند ساعت در قفس باعث از بین رفتن و رشد باکتری میگردد. این می تواند باعث عفونت محصول و حتی سمیت آن شود ، لذا تعویض غذا بسیار ضروری می باشد.
یک افسانه رایج وجود دارد که لوری ها به آب نیاز ندارند. این نادرست است و باید آب در دسترس آن ها قرار گیرد.

نام علمی

Cyanoramphus novaezelandiae (سرخ)، Cyanoramphus auriceps (زرد جلو)
گونه:
۴ گونه وجود دارد
Yellow-crowned parakeet
دارای یک پلاک زرد بر روی سر و یک قسمت قرمز در بالای منقار وجود دارد.

Orange-fronted parakeet
اساسا سبز درخشان هستند، اما می توانند توسط بخش های متمایز رنگی بر روی سر شناسایی شوند (اگر چه در مورد گونه های جزیره آنتیپودها، سر به طور کامل سبز است).

Red-crowned parakeet
بالای سر دارای یک خط زرد با یک نوار نارنجی بالای نوک می باشد.

Forbes’ parakeet
با پیشانی قرمز روشن و یک رگه قرمز در امتداد چشم

طول بزرگسالان:
۲۵ تا ۲۸ سانتی متر.
وزن بزرگسال
پیشانی قرمز: ۹۳ گرم
پیشانی زرد: ۴۶ گرم
طول عمر:.
۱۵- ۲۰ سال:
سن بلوغ
بعضی در سن ۵ ماهگی، البته بهتر از بعد از یک سالگی اجازه جفتگیری داده شود.
فصل جفتگیری:
زمستان

تعداد تخم ها:
۵-۹ تخم
زمان انکوباسیون تخم
۱۹ روز
اندازه قفس:
۲۰*۲۰*۳۵ (۸*۸*۱۴ اینچ)

آشنایی با کاکاریکی
Kākariki، به معنای “طوطی سبز کوچک، پرندگان زیبای جنگل هستند، آنها از انواع توت ها، دانه ها، میوه ها و حشرات تغذیه می کنند و به طور کلی در حفره های درختان زندگی می کنند..

زیستگاه:
قبلا در نیوزلند فراوان یافت می شدند، در حال حاضر در آنجا عملا منقرض شده اند.
ساکنین جزیره استوارت و جزایر اطراف آن، جزیره کاپیتی، جزایر کرمانتک، جزایر Hauraki خلیج، جزایر چاتیم، جزایر Snares و جزایر آنتیپید هنوز به حیات خود ادامه می دهند.
پیشانی زرد در نیوزلند (جزایر شمال و جنوب) و جزایر استوارت، وجود دارند، هرچند تعداد آن ها نادر است.
رژیم غذایی
دانه های خشک و جوانه باید اساس رژیم غذایی را تشکیل دهند. باید یک مخلوط با کیفیت خوب حاوی برخی از دانه های گل آفتابگردان و کافشه و جوانه آفتابگردان و لوبیا که می تواند با هم مخلوط کنید. آن ها از ارزن نیز لذت می برند.
. آنها همچنین میوه هایی مانند سیب، توت فرنگی و انگور، همچنین ذرت شیرین، هویج و کرفس می خورند.
همچنین در گونه وحشی آن ها از علف های هرز و برگ های جوان قاصدک و گیاهخواری لذت می برند.
توجه داشته باشید کاکاریکی عادت به سقوط روی غذا دارد، گاهی اوقات محتویات ظرف غذا را در همه جهات پراکنده می کند.
این عادت ناشی از رفتار طبیعی و غریزی او است.

Senegal parrot
مشخصات گونه:
نوع: Poicephalus گونه: P. Senegalus

زیر گونه ها:
p.s.senegalus

p.s.mesotypus

اندازه:
۲۳ سانتی متر ( ۹اینچ)

وزن:
۱۲۰- ۱۷۰ گرم

زیستگاه:
غرب آفریقا،از شرق سنگال تا کشور چاد

.
شناسایی:
طوطی های سنگال دارای جثه متوسط هستند، پشت بدن و گلو سبز رنگ ، بخش زیرین یک شکل V به رنگ زرد، سربه رنگ خاکستری، دارای سری بزرگ به نسبت بدن، منقار خاکستری و رنگ چشم زرد کمرنگ می باشد.
دارای دم کوتاه و پهن و بالهای بلند و قوی هستند.

تمایزات جنسی:
پرنده ماده سر و نوک کوچک تر وصیقلی تری نسبت به نردارد.
پرنده نر دارای سری مسطح تر و پهن تر و بزرگتری نسبت به ماده دارد.
تمایزدیگر علامت V شکل روی شکم و قفسه سینه پرنده است که این علامت درپرنده نر معمولا کوتاه تر از پرنده ماده می باشد.

تمایز نابالغ:
با منقار سیاه رنگ خود از پرندگان بالغ تشخیص داده می شوند
طول عمر:
۲۰- ۵۰ سال
رفتار:
اجتماعی، کم سر و صدا
ابعاد لانه:
طوطی های سنگال، پرندگان فعال هستند، و باید با یک قفس که حداقل ۲۵*۲۵ ارتفاع ۴۰ سانتیمتر باشد، ارائه شود. قفس بزرگتر، راحت تر برای پرنده خواهد بود. قفس خوب باید دارای میله های افقی باشد در حداقل دو طرف، چون سنگالی ها بسیار آکروباتیک هستند و دوست دارند صعود کنند.

فصل جفتگیری
زمستان وماه های نوامبر و مارس

تعداد تخم ها:
۳-۴ تخم
زمان انکوباسیون تخم
۴ هفته
سن بلوغ:
۳-۴ سال

آشنایی با طوطی سنگالی
طوطی های سنگال در میان شگفت انگیز ترین طوطی ها هستند و محبوب ترین نوع طوطی poicephaulsparrots شناخته شده و به عنوان پرنده خانگی مورد استقبال قرار گرفته است.
این طوطی های کوچک جذاب و بسیار قابل آموزش هستند و اغلب منبع خوبی برای سرگرمی برای صاحبان خود هستند.
آنها ارتباط خوبی با انسان دارند، اغلب اجتماعی بوده ولی می توانند به تنهایی نیز بازی کنند.
طوطی های سنگال مهربان و با محبت هستند و پیوند خوبی با صاحبان خود برقرار می کنند.سنگال ها طوطی های سرگرم کننده با شخصیت های مختلفی هستند.در حالی که برخی از آن ها خجالتی هستند، بیش ترآنها اجتماعی هستند.
آن ها معمولا با یک نفر صمیمی می شوند و با آن شخص بسیار مهربان هستند.
رفتار / مشکلات بالقوه
طوطی های سنگال طوطی هایی اجتماعی به شمار می روند، اما آنها مستقل نیزمی باشند.
آن ها نیاز زیادی به توجه ندارند و می توانند به خوبی خودشان را سرگرم کنند. با این حال آن ها حداقل یک ساعت در روزنیاز دارند، تا با صاحبشان برای ایمنی و رفتار خودشان با آن ها ارتبط برقرار کنند.
طوطی های سنگال بسیار حساس به تغییرات محیط زیست هستند. صداهای بلند به راحتی آنها را می ترساند. آنها مناطق پر سر و صدا را دوست ندارند و در محیط های آشفته ای حس خوبی ندارند. آنها با بچه ها خوب هستند. آن ها میتوانند به خوبی با بچه ها و حیوانات خانگی دیگر زندگی کنند.
آن ها با تمام اعضای خانواده صمیمی می شوند، به شرطی که به آن ها اجازه داده شود تا با یک نفرارتباط برقرار کنند
رفتار در مواقع هشدار
طوطی های سنگال آرام هستند، البته آن ها قطعا، در هنگام هیجان، هشدار و یا ناراحتی صدای بلند و ناخوشایندی تولید می کنند.
یادگیری:
طوطی های سنگال مقلد های خوبی هستند،البته معمولا در صداها واضح تر از کلمات صحبت می کنند، صداهای که بیشتر تقلید می کنند، زنگ تلفن، سوت زدن، صدای مایکروویو، سیگنال های دود و لرزش می باشد.
آنها یاد خواهند گرفت که صداهای طبیعی دیگر پرندگان در خانه (یا خارج از خانه) را با سهولت تقلید کنند.
بسیاری از آن ها یاد می گیرند، چند کلمه ای صحبت کنند، اما تمایل به گفتن جمله ندارند و میتوانند به صورت محدود و در حد چند کلمه صحبت کنند.
اکثرا درک کاملی از کلمات دارند.

رژیم غذایی
میوه های تازه و خشک در اولویت هستند،همچنین دانه ها و آجیل غذای آن را تشکیل می دهد.
میوه جات:سیب، گلابی ، گزیده ایاز سبزیجات پخته + هویج خام + کلم+ جوانه های بروکلی و …. که باید هرکدام با توجه به فصل سال، دردسترس طوطی قرار بگیرند.
نوع اول دانه ها: یک ترکیب بسیار خوب و با کیفیت از دانه های آفتابگردان، کافیشه، میوه صنوبر، جو دو سر، شاهدانه، ارزن، کتان و …
نوع دوم دانه ها: نخود فرنگی، باقلا و ترکیبی شامل دانه سویا، نخود، نخود فرنگی پوست کنده میباشد

رزیلای شرقی

نام متداول: Eastern Rossela

نام علمی: platycercus eximius

مشخصات گونه:
جنس: Platycercus | گونه: eximius

اندازه:
۳۰ سانتی متر طول دارد (۱۲ اینچ)

وزن:
۹۵ تا ۱۲۰ گرم ۳٫۳-۴٫۲ oz

نژاد های معرفی شده:
۳ نژاد
P.e. eximius
, P.e. elecica,
P.e. diemenensis

رنگ:

P.e. eximius:
در جنس نر سرو سینه قرمز، گونه ها سفید، در پایین سینه زرد، شکم و کمر سبز، پشت سیاه با لکه سبز، پرهای بیرونی بالایی آبی و چشم ها قهوه ای هستند.
ماده ها به همان رنگ نرها اما تیره تر هستند، درماده ها زیر بالها نوار کم رنگی است که در نر ها این نوار وجود ندارد.

P.e. elecica
هر دو جنسیت تکه رنگ های آبی وسبز هستند. تنها تفاوت آن ها در رنگ پشت شان است که در نر ها به رنگ طلایی و در ماده ها به رنگ سبز و زرد است.

P.e. diemenensis
هر دو به یک رنگ، با گونه های بزرگ تر سفید رنگ و سر آن ها به رنگ قرمز تیره

نابالغ ها:

رزیلا نابالغ شبیه رزیلا ماده است ولی رنگ آمیزی پرها کدر و مات تر است.و پشت گردن وبالای سر سبز می باشد.بعد از دومین دوره پر ریزی طوطی بالغ می شود و پرهای رنگارنگ بیشتر و درخشانی پیدا می کند.دومین دوره پر ریزی در سن ۱۲-۱۶ ماهگی می باشد
می باشد..در نوجوانان و در ماده ها بالغ، یک نوار سفید در زیر بال وجود دارد که ممکن است در پرواز دیده شود

رزیلای شرقی

طول عمر:
۲۰سال

رفتار:
بسیار پر سر و صدا بخصوص در اوایل صبح و اواخر بعد از ظهر و همچنین بسیار خجالتی. رزیلا نر برای جلب توجه ماده سوت ملودیک سر میدهد.

ابعاد لانه:
کف ۲۵*۲۵ سانتی متر
ارتفاع ۴۰ سانتی متر
قطر ورودی ۱۰ سانتی متر
کف لانه پوشیده شود

فصل تولید مثل
فصل تولید مثل معمولا در ماه مارس یا آوریل (فروردین و اردیبهشت) شروع می شود.

تعداد تخم ها:
۴ – ۷ عدد در هر تخم گذاری

زمان انکوباسیون تخم
۲۱ روز

سن بلوغ:
۱۶ ماهگی

رزیلای شرقی رنگارنگ و بامزه جانور بومی جنوب شرقی استرالیا است. در اوائل دهه ۱۹۰۰ به نیوزلند معرفی شد و در حال حاضر در اکثر نقاط شمال جزیره قرار دارد و جمعیت کمتری در داندین دارد. آنها معمولا در جاهای مختلف یا گله های کوچکی حرکت می کنند که اغلب با پچ پچ پر سر و صدا و یا صدای بلند در هوا پرواز می کنند.

شناسایی
به راحتی توسط سر قرمز روشن خود، با تکه های سفید گونه شناسایی می شوند. رنگ قرمز بر روی قفسه سینه گسترش می یابد و یک “باند” را تشکیل می دهد که به شکم زرد رنگ می رسد. پشت بالا از زرد به سبز است، با تکه های سفید و سیاه در مرکز هر پر، بالها به رنگ آبی تیره با آبی روشن هستند.
آن ها دم بلندی دارند، بلندی دم آن ها به اندازه بدن آن هاست. رنگ دم آن ها درمرکز به سبزتیره و به سمت بیرون آبی روشن است.
. نرها معمولا رنگی تر از ماده ها هستند…

زیستگاه
در سراسر جنوب شرقی استرالیا، از کوئینزلند تا ویکتوریا و جنوب شرقی استرالیا یافت می شود. همچنین در شرق تاسمانی یافت می شود. به زلاندنس معرفی شده است.
در جنگلهای باز، چمنزار، زمین های کشاورزی و بیشه ها باقی مانده است. اغلب در زیستگاه های شهری مانند پارک ها، باغ ها و زمین های گلف یافت می شود.

رژیم غذایی
عمدتا در میان گیاهان چمن، مراتع و سایر گیاهان. همچنین در درختان و بوته ها تغذیه می شود. موارد اصلی رژیم غذایی عبارتند از: دانه ها، میوه ها، جوانه ها، گل ها، شهد ها و حشرات

سیب
شاه توت
سیب زمینی شیرین
انبه
کیوی

هلو
تخم مرغ پخته

(Melopsittacus undulatus)

به عنوان پاراکیت معمولی نیز شناخته می­شود.

مشخصات گونه

جنس: Melopsittacus  گونه: undulatus

اندازه مرغ عشق:

۲۰-۱۸ سانتیمتر (۸/۷-۷ اینچ).

وزن مرغ عشق:

۳۲-۲۲ گرم (۱/۱-۸/۰ اونس).

تعداد نژاد معرفی شده:

یک نژاد با رنگ­های مختلف

رنگ مرغ عشق بالغ:

هر دو جنس در قسمت فوقانی به رنگ زرد، صورت زرد، بخش­های پایینی گونه بنفش / آبی؛ دارای نقطه­های سیاه رنگ در پایین گلو، بخش بالایی سبز، دم آبی، در جنس نر کف به رنگ آبی و در جنس نر به رنگ قهوه­ای. منقار به رنگ زیتونی / شاخی. چشم سفید.

رنگ مرغ عشق جوان:

به رنگ روش، تعداد نقطه­ها در پایین گلو کمتر، پیشانی به رنگ زرد همراه با لکه­های سیاه؛ دم کوتاه­تر. چشم به رنگ قهوه­ای تیره.

ارتباط:

خجالتی و آرام، دارای صدای آرام.

مراقبت گونه­ ها

طول عمر:

۱۵ سال

لانه و قفس:

با حداقل طول ۷۶ سانتیمتر (۳۰ اینچ).

رژیم غذایی مرغ عشق:

زرده تخم مرغ، مخلوط دانه­ها و میوه­های تازه و سبزیجات.

علایق دیگر

حمام کردن، اسباب­بازی­های غیر سمی، اسباب­بازی­های قابل تجزیه، اسباب­بازی­های خوراکی، اسباب­بازی­های مختلف، حلقه، شاخه صنوبر، اسباب­بازی­های چرمی.

اندازه جعبه لانه:

جعبه عمودی ۸ اینچ × ۶ اینچ × ۶ اینچ (۳/۲۰ سانتیمتر × ۱۵ سانتیمتر × ۱۵ سانتیمتر) یا ۶ اینچ × ۶ اینچ × ۶ اینچ (۱۵ سانتیمتر × ۱۵ سانتیمتر × ۱۵ سانتیمتر)

تعداد تخم :

۴ تا ۸

زمان انکوباسیون تخم :

۱۸ روز٫

سن پرواز مرغ عشق :

۳۰ هفتگی.

وضعیت گونه­ های وحشی

جمعیت جهانی:

ناشناخته، افزایش یافته است.

وضعیت در فهرست قرمزIUCN ۲ :

حداقل نگرانی

فهرستCITES ۳ :

طبقه­ بندی نشده است.

وضعیت تهدید:

به نظر می­رسد که تنها تهدید گسترش دوران خشکسالی است، با این حال، میزان تولید مثل آن­ها بیشتر بوده و با انجام کشاورزی در برخی مناطق به آن کمک کرده است.

دامنه:

در سراسر کشور استرالیا بطور گسترده پراکنده شده­اند، اما در مناطق ساحلی شرقی و جنوب غربی به ندرت دیده می­شوند. در حال حاضر در فلوریدا نیز به تعداد ۳۰۰۰ تا وجود دارند.

زیستگاه مرغ عشق :

در مناطق وسیعی از مناطق خشک استرالیا، مناطق نیمه خشک و مرطوب یافت می­شوند. در فصل زمستان به شمال اسپینیفکس مهاجرت می­کنند، در جنگل­های رودخانه­ ای و زمین­های کشاورزی یافت می­شوند.

رژیم غذایی گونه ­های وحشی:

از زمین، بذرهای چمن و بذرهای گیاهان زراعی تغذیه می­کنند.

اکولوژی و رفتار:

در دسته­ های پر جمعیت قرار دارند، دارای لانه مشترک هستند و اغلب در سوراخ­ها یافت می­شوند، در طول روز نیز فعال هستند.

اندازه و تعدد تخم:

۴ تا ۸، تخم کروی، با اندازه ۰/۱۹ × ۰/۱۴ میلی­متر (۷/۰ × ۵/۰ اینچ).

فصل تولید مثل مرغ عشق :

می­تواند در هر زمانی از سال باشد، می­توان بیش از یک تخم را داشته باشند.

[۱] پرنده ای است اهلی از نژاد طوطی

[۲] اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت.

[۳] معاهده چند جانبه برای حفاظت کردن از جانوران و گیاهان در معرض خطر.

(Psittacula roseata)

مشخصات گونه

جنس: Psittacula        گونه: roseata

اندازه:

۳۰ سانتیمتر (۷/۱۱ اینچ).

وزن:

۹۰-۸۵ گرم (۱/۳-۹/۲ اونس).

تعداد نژاد معرفی شده:

دو: P.r. roseate و P.r. juneae

رنگ طوطی فندق بالغ:

P.r. roseate : جنس نر – گونه ­ها و گوش­ها صورتی؛ تاج و پشت گردن آبی / ارغوانی؛ فک سیاه؛ نوار سیاه در قسمت پایین گونه، دارای نوار تیره در اطراف گردن؛ لکه­های قهوه­ ای / قرمز در بخش میانی بال؛ پرهای میانی دم بلند به رنگ آبی و در انتها زرد، پرهای کناری دم زرد / سبز و در انتها زرد؛ فک بالایی نارنجی / زرد؛ منقار پایین خاکستری تیره. چشم به رنگ زرد. جنس ماده – به رنگ آبی / خاکستری، گردن به رنگ زرد / سبز؛ دارای نقطه ­های قرمز رنگ روی شانه؛ فک بالایی زرد، منقار پایین خاکستری تیره.

P.r. juneae: هر دو جنس شبیه گونه قبلی است، اما رنگ بدن عمدتا زرد است؛ شانه بزرگتر، پرهای میانی دم رنگی، کناره پرهای دم زرد است.

رنگ طوطی فندق جوان:

سر سبز رنگ؛ شانه فاقد لکه­ های رنگی؛ دم کوتاه. منقار زرد. چشم خاکستری.

ارتباط:

صدا آهسته و نرم و شبیه به پاراکی سرآلویی

مراقبت گونه­ ها

طول عمر:

۲۰-۱۵ سال

رژیم غذایی طوطی فندق :

مخلوط دانه ­های کوچک مانند: قناری، ارزن، گلرنگ و مقادیر اندکی جو، گندم سیاه؛ دانه آفتابگردان؛ برگ­های سبز مانند برگ چغندر، کلم، کاهو، قاصدک، گیاهان زراعی؛ غذاهای آماده شده: تخم مرغ پخته، نان کامل، پنیر کم چرب و هویج؛ میوه ­ها مانند: سیب، نارنگی، گلابی، میوه­های کاکتوس، موز، انار؛ سبزیجات مانند: هویج، کرفس، نخودفرنگی، لوبیا سبز، ذرت و کبیل کامل.

علایق دیگر:

شاخه­ های گیاه (چوب قوی)، اسباب­ بازی­های چرمی، حمام کردن، اجتماعی شدن (برای غلبه بر خجالت)، پرواز در قفس بزرگ.

اندازه جعبه لانه:

جعبه عمودی ۹ اینچ × ۹ اینچ × ۲۴ اینچ (۸/۲۲ سانتیمتر × ۸/۲۲ سانتیمتر × ۶۱ سانتیمتر).

تعداد تخم طوطی فندق :

۴ تا ۵

زمان انکوباسیون تخم :

۲۴-۲۳ روز٫

سن پرواز طوطی فندق:

۷ هفتگی.

وزن حداکثر:

حدود ۹۵-۹۰ گرم (۳/۳ – ۱/۳ اونس)

وضعیت گونه­ های وحشی

جمعیت جهانی:

ناشناخته، کاهش یافته است.

وضعیت در فهرست قرمز IUCN ۲ :

نزدیک تهدید

فهرست CITES ۳ :

پیوست ۲

خلاصه تهدید:

برای تجارت به شدت به دام افتاده ­اند و به طور غیر معمول به تعدادی از مناطق دیگر (تایلند و برمه) مهاجرت کرده­اند. تحت تاثیر جنگل­ زدایی قرار گرفته­ اند.

دامنه:

P.r. roseate: بوتان، شمال شرقی هند از سیکیم و آسام جنوبی تا بنگال غربی و تریپورا، بنگلادش و شمال برمه، شرق نپال.

P.r. juneae: منطقه تریپورا و جنوب آسام، شمال شرقی هند، و شمال برمه، تایلند، شمال پاراچاپ تا مرکز و جنوب لائوس، کامبودیا، ویتنام و جنوب شرقی چین، شمال گوانگشی و غرب گوندونگ.

زیستگاه طوطی فندق :

در جنگل­های کوچک، ساوانا، جنگل­های با رشد ثانویه، لبه جنگل­ها، زمین­های کشت شده و پاکسازی شده یافت می­شوند. تا ارتفاع بیش از ۱۰۰۰ متر (۳۲۸۰ فوت) وجود دارند.

رژیم غذایی گونه­ های وحشی:

مواد غذایی گزارش شده عبارتند از: گل، انار، شهر، دانه سورگوم، ذرت، میوه ­هایی نظیر انجیر و زردآلو، فلفل قرمز و دانه ­های خار.

اکولوژی و رفتار:

در گروه­ های کوچک دیده می­شوند، در صورتی که غذا فراوان باشد گروه ­های بزرگتر را تشکیل می­دهند. به دسته ­های ملنگو، پاراکیت سرآلویی و پاراکیت سینه قرمز ملحق می­شوند. روی درختان و درختچه­ ها می­نشینند.

اندازه وتعداد تخم:

۴ تا ۵، تخم تقریبا کروی، با اندازه ۰/۲۵ × ۰/۲۱ میلی­متر (۹/۰ × ۸/۰ اینچ).

فصل تولید مثل:

ژانویه – آپریل، می.

[۱] نام یک گونه از خانواده طوطیان است.

[۲] اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت.

[۳] معاهده چند جانبه برای حفاظت کردن از جانوران و گیاهان در معرض خطر.

(Psittacula derbiana)

به عنوان پاراکیت فنچ، پاراکیت سر کوچک شرقی، پاراکیت سر کوچک برمه نیز شناخته می­شود.

مشخصات گونه

جنس: Psittacula        گونه: finschii

اندازه پاراکیت سر خاکستری :

۴۰ سانتیمتر (۶/۱۵ اینچ).

وزن پاراکیت سر خاکستری :

۱۲۰ گرم (۲/۴ اونس).

تعداد نژاد معرفی شده:

یک.

رنگ پاراکیت سر خاکستری بالغ:

هر دو جنس به رنگ زرد / سبز؛ سر به رنگ خاکستری تیره؛ فک به رنگ سیاه و پایین گونه دارای نوار سیاه، این نوار تا گردن ادامه دارد؛ پرهای میانی بال به رنگ بنفش / قرمز تغییر یافته است، این مورد در جنس ماده وجود ندارد؛ پر میانی دم بلند (در جنس ماده کوتاهتر)؛ بخش بالایی دم به رنگ بنفش / آبی و دارای لکه­های زرد / سفید. فک بالایی به رنگ قرمز و پایینی به رنگ زرد روشن. اطراف چشم به رنگ زرد.

رنگ پاراکیت سر خاکستری جوان:

صورت به رنگ خاکستری / سبز؛ سینه و سر به رنگ سبز با نوار سبز روشن در گونه ­ها؛ دوم کوتاه. منقار نارنجی. چشم خاکستری.

ارتباط:

دارای صدای بلند و خشن است. برخی از آن­ها در هنگام استراحت صدای شبیه جیغ است. همچنین در حالت نشسته صدای شبیه نوت موسقی دارد.

مراقبت گونه­ ها

طول عمر:

در دسترس نیست

رژیم غذایی پاراکیت سر خاکستری :

مخلوط دانه کوچک مانند: دانه قناری، ارزن و مقادیر کمتر از جو، گندم سیاه، گلرنگ، کنف؛ دانه آفتابگردان، ارزن؛ برگ­های سبز مانند چغندر سوئیسی، کاهو، کلم بروکلی، ، قاصدک؛ گیاهان زراعی؛ غذاهای تهیه شده: تخم مرغ پخته، نان خرد شده، پنیر کم چرب و هویج. میوه­ ها مانند: سیب، گلابی، موز و پرتغال؛ سبزیجات مانند: هویج، کرفس، لوبیا سبز و نخود فرنگی؛ ذرت نیمه رسیده؛ مکمل ویتامین C، کبیل کامل

علایق دیگر:

گل­ های گیاهان، نخل، شاه بلوط، بید، شاخه ­های بزرگ، مخروط کاج، چوب، پازل، اسباب بازی­های خوراکی، سبزیجات تهیه شده.

اندازه جعبه لانه:

قطر داخلی لانه ۲۵ سانتیمتر (۱۰ اینچ) و ارتفاع ۶۰ سانتیمتر (۲۴ اینچ)

تعداد تخم :

۴ تا ۵

زمان انکوباسیون تخم :

۲۴-۲۳ روز٫

سن پرواز پاراکیت سر خاکستری :

۷ هفتگی.

وزن حداکثر:

احتمالا ۱۲۵-۱۱۵ گرم (۴/۴-۴ اونس)

وزن زمان جداشدن از مادر

احتمالا ۱۲۰ گرم (۲/۴ اونس)

وضعیت گونه ­های وحشی

جمعیت جهانی:

ناشناخته، کاهش یافته است.

وضعیت در فهرست قرمز IUCN ۲ :

نزدیک تهدید

فهرست CITES ۳ :

پیوست ۲

خلاصه تهدید:

تهدید شده توسط جنگل ­زدایی گسترده و تجارت آن­ها.

دامنه:

شمال شرقی هند، در غرب آروناچال پرادش و جنوب آسام، جنوب رود براهماپوترا، از شمال شرقی بنگلادش، برمه، شمال و جنوب غربی تایلند و هندوچین تا جنوب چین، جنوب شرقی ژیزانگ و جنوب غربی سیچوآن.

زیستگاه:

در جنگل­های بلوط، تیک، سدر و کاج تا ارتفاع بیش از ۲۷۰۰ متر (۸۸۵۶ فوت) یافت شده است. در در­ه­ های دارای درخت، زمین­های کشاورزی با درختان پراکنده بلند وجود دارد.

رژیم غذایی گونه­ های وحشی:

جوانه ­های برگ، دانه ­ها، میوه­ ها و گل­ها

اکولوژی و رفتار:

در دسته­ های چندتایی دیده می­شوند. زیستگاه ­های پایین­تر و بازتر را تحمل می­کنند. در برخی از فصول سال برای دسترسی به مواد غذایی به ارتفاع بالاتر می­روند. در هنگام گرسنگی بصورت دسته­­ ای زندگی می­کنند.

اندازه وتعداد تخم:

۴ تا ۵، تخم کروی، با اندازه ۵/۲۸ × ۰/۲۲ میلی­متر (۱/۱ × ۸/۰ اینچ).

فصل تولید مثل:

ژانویه – مارس

[۱] نام یک گونه از خانواده طوطیان است.

[۲] اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت.

[۳] معاهده چند جانبه برای حفاظت کردن از جانوران و گیاهان در معرض خطر.

(Psittacula derbiana)

به عنوان پاراکیت گونه سرخ، دم دراز مالی یا پاراکیت گونه سرخ (P.l. longicauda)، پاراکیت دم دراز آندامان یا گونه سرخ (P.l. tytleri)، پاراکیت دم دراز نیکوبار یا گونه سرخ (P.l. nicobarica) شناخته می­شود.

مشخصات گونه

جنس: Psittacula        گونه: longicauda

اندازه:

۴۲ سانتیمتر (۴/۱۶ اینچ).

وزن پاراکیت گونه سرخ :

۱۲۵ گرم (۴/۴ اونس).

تعداد نژاد معرفی شده:

پنج: P.l. longicauda، P.l. defontainei، P.l. modesta، P.l. tytleri، P.l. nicobarica

رنگ پاراکیت گونه سرخ بالغ:

P.l. longicauda: جنس نر – فاصله بین چشم و منقار آبی / سیاه و دارای خط تا چشم؛ کناره­های سر و ناحیه پشت چشم تا پشت گردن سرخ / قرمز؛ فک سیاه؛ پوشش زرد روشن و بخش بالایی پشت به رنگ آبی / خاکستری؛ نزدیکی­های دم به رنگ آبی روشن، پرهای وسطی دم بلند و به رنگ زرد / سبز٫ فک بالایی قرمز و پایینی قهوه­ای تیره. چشم به رنگ زرد روشن. جنس ماده – بخش بالایی گونه­ ها نارنجی / قرمز روشن، گوش و خطوط آن به سمت استخوان پشت گردن؛ بخش پایینی گونه به رنگ سبز تیره؛ پشت گردن به رنگ سبز، دارای نوار نازک تا چشم؛ بخش بالایی دم دارای پوشش سبز رنگ؛ پرهای میانی دم کوتاه، منقار قهوه­ای تیره.

P.l. defontainei: هر دو پاراکیت گونه سرخ بالغ همانند گونه longicauda هستند، اما تاج زرد بوده و بخش بالایی گونه به رنگ قرمز است.

P.l. modesta: جنس نر – بخش­های کناری سر به رنگ قرمز سیر، پشت گردن به رنگ قرمز روشن؛ تاج به رنگ قرمز روشن همراه با لکه­ ها سبز٫ اندازه بزرگتر. جنس ماده – تاج سبز / قهوه ­ای، گوش قرمز و در کناره ­ها دارای نوار آبی. اندازه بزرگتر.

P.l. tytleri: جنس نر – پشت گردن به رنگ زرد / سبز، بخش بالای پشت به رنگ خاکستری / یاسی؛ سینه به رنگ سبز تیره و دارای پرهای خاکستری / یاسی؛ بخش بالایی دم و بخش پایینی پشت به رنگ سبز؛ پرهای میانی دم به رنگ سبز / آبی و در انتها به رنگ زرد / سبز٫ اندازه بزرگتر. جنس ماده – تاج سبز براق؛ بخش بالایی گونه قرمز / صورتی؛ بخش بالای چشم فاقد نوار قرمز / صورتی؛ پرهای میانی دم کوتاه و سبز / ابی و در انتها زرد / سبز٫ اندازه بزرگتر.

P.l. nicobarica: جنس نر – تارج به رنگ سبز براق؛ پشت گرده به رنگ زرد / سبز و دارای لکه ­های بنفش؛ گوش و بخش بالایی گونه به رنگ قرمز براق؛ بخش بالایی سبز؛ بالاپوش به رنگ آبی. اندازه بزرگتر. جنس ماده – تاج سبز / زیتونی؛ گوش و قسمت بالایی گونه به رنگ قرمز براق و فاقد نوار. اندازه بزرگتر.

رنگ پاراکیت گونه سرخ جوان:

P.l. longicauda: همانند پرندگان بالغ ماده، اما بخش بالایی گونه سبز روشن و گوش به رنگ نارنجی / قرمز؛ فاقد نوار در قسمت بالایی چشم. دم کوتاه. چشم خاکستری.

P.l. tytleri: همانند پرندگان بالغ ماده، اما کناره سر به رنگ سبز و صورتی روشن؛ در هر دو جنس قسمت بالای دم به رنگ سبز٫ چشم خاکستری.

P.l nicobarica: همانند پرندگان بالغ ماده، اما کناره سر به رنگ سبز به همراه قرمز روشن؛ در هر دو جنس قسمت بالایی دم به رنگ سبز٫ چشم خاکستری.

ارتباط :

هنگام پرواز دارای صدای بلند و مختلف، دارای صدای مشابه صدای غاز، دارای لرزش در صدا

مراقبت گونه ­ها

طول عمر:

در دسترس نیست

رژیم غذایی پاراکیت گونه سرخ :

میوه­ هایی مانند: سیب، گلابی، موز، نارنگی، میوه ­های کاکتوس، انار که حدود ۳۰ درصد رژیم غذایی را تشکیل می­دهد؛ دانه­ های پاپایا تازه؛ سبزیجاتی مانند: هویج، کرفس، لوبیا سبز و نخود فرنگی؛ ذرت تازه؛ برگ­های سبز مانند: چغندر سوئیسی، کاهو، کرفس، قاصدک؛ ارزن؛ مخلوط دانه ­های کوچک مانند: قناری، ارزن، مقادیر اندک جو، گندم سیاه، گلرنگ و کنف. دانه آفتابگردان خیس شده و جوانه زده، لوبیا پخته، ذرت پخته، پنیر سفت و کوچک،

علایق دیگر:

موارد زیادی بر جویدن، شاخ و برگ، نخل، شاخه گل، شاخه­ های گلدار، اسباب­ بازی چوبی، مخروط­های کاج استریل شده، اسباب­ بازی­های چرمی.

اندازه جعبه لانه:

جعبه عموده با اندازه ۹ اینچ × ۹ اینچ × ۲۴ اینچ (۸/۲۲ سانتیمتر × ۸/۲۲ سانتیمتر × ۶۱ سانتیمتر).

تعداد پاراکیت گونه سرخ :

۲ تا ۴

زمان انکوباسیون تخم :

۲۴-۲۳ روز٫

سن پرواز :

۷ هفتگی.

وضعیت گونه ­های وحشی

جمعیت جهانی:

ناشناخته، کاهش یافته است.

وضعیت در فهرست قرمز IUCN ۲ :

نزدیک تهدید

فهرست CITES ۳ :

پیوست ۲

وضعیت تهدید:

افزایش زمین­های زراعی و از بین رفتن جنگل­ها در سوندالند و تبدیل زمین­ها باعث کاهش جمعیت آن­ها شده است.

دامنه:

P.l. longicauda: شبه جزیره مالائیک، شمال جزایر کداح و انامباس و سنگاپور. همچنین در بورنئو و سوماترا، از جمله جزایر نیاس و بنکا وجود دارد.

P.l. defontainei: جزایر ناتونا، جزایر ریو آرکیپلاگو، بینتان، کاریماتا و جزایر بلیتونگ، اندونزی.

P.l. modesta: جزیره انگنگو، سواحل شمال شرقی سوماترا، اندونزی.

P.l. tytleri: جزایر کوکو و اندامان، خلیج بنگال.

P.l. nicobarica: جزایر نیکوبار، خلیج بنگال.

زیستگاه پاراکیت گونه سرخ :

در ارتفاع بالاتر از ۳۰۰ متر (۹۸۴ فوت) در انواع مختلف زیستگاه­ ها یافت می­شود، عمدتا در جنگل ­های همیشه سبز، جنگل ­های منگور، جنگل­ های باتلاق، جنگل­ های بارانی، پارک­ها و باغ­ها و همچنین مناطق در حال کشت وجود دارند.

رژیم غذایی گونه ­های وحشی:

میوه کامفور، دیلنیا، پاپایا، ارکیده و میوه­ها کشت شده، دانه ­ها و بذرها.

اکولوژی و رفتار:

در آندامان و بورنئو در دسته ­های هزارتایی دیده می­شود. بیشتر آن­ها در گروه ­های کوچکتر دیده می­شوند، مخصوصا در فصل جفت­گیری و تخم گذاری.

اندازه و تعداد تخم:

۲ تا ۴، تخم کروی، با اندازه ۵/۳۰ × ۵/۲۴ میلی­متر (۵/۹ × ۲/۱ اینچ).

فصل تولید مثل:

دسامبر – فوریه، جولای در شبه جزیره مالایی؛ فوریه – مارس در جزایر نیکوبار و آندامان.

[۱] نام یک گونه از خانواده طوطیان است.

[۲] اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت.

[۳] معاهده چند جانبه برای حفاظت کردن از جانوران و گیاهان در معرض خطر.

(Psittacula derbiana)

به عنوان پاراکیت لرد دربی و پاراکیت دربی شناخته می­شود.

مشخصات گونه

جنس: Psittacula        گونه: derbiana

اندازه پاراکیت لرد دربی :

۵۰ سانتیمتر (۵/۱۹ اینچ).

وزن پاراکیت لرد دربی :

۳۲۰ گرم (۲/۱۱ اونس).

تعداد نژاد معرفی شده:

یک.

رنگ پاراکیت لرد دربی بالغ:

جنس نر – گونه­ها سیاه و پیشانی تا چشم بصورت راه راه است؛ اطراف چشم به رنگ آبی / سبز؛ بقیه سر به رنگ آبی / بنفش؛ بخش بالایی بدن سبز؛ فضای بین گلو تا پایین شکم به رنگ بنفش؛ بخش میانی و پایین بال به رنگ سبز / زرد و بخش بالایی آن چند لایه؛ دم آبی رنگ و در پایه سبز؛ فک بالا قرمز و پایین سیاه. چشم زرد کم رنگ. جنس ماده – آبی، گلو تا قسمت پایین شکم خاکستری / بنفش؛ دارای نوار صورتی رنگ در قسمت پشتی، بخش پایینی گونه سیاه؛ دم کوتاه. منقار سیاه.

رنگ پاراکیت لرد دربی جوان:

قسمت سر و گلو تا پایین شکم به رنگ خاکستری / سبز، با پرهایی که در کناره ­ها آبی / ارغوانی است؛ وجود لکه­ های سیاه و خاکستری در صورت؛ دم کوتاه. منقار نارنجی. چشم خاکستری.

ارتباط:

هنگام پرواز دارای صدای بلند و قوی، صدایی شبیه صدای کلاغ. از فواصل دور ارتباط برقرار می­کند.

مراقبت گونه ­ها

طول عمر:

۲۰-۱۵ سال

رژیم غذایی پاراکیت لرد دربی :

میوه­ هایی مانند: سیب، گلابی، نارنگی، موز، انار، میوه ­های کاکتوس و غیره حدود ۳۰ درصد رژیم غذایی را تشکیل می­دهد. سبزیجاتی مانند: هویج، کرفس، نخود سبز و لوبیا، ذرت؛ برگ­های سبز مانند: چغندر سوئسی، کاهو، کرفس، قاصدک، ارزن، مخلوطی دانه­ ارزن و مقدار کمی جو، گندم سیاه و گلرنگ؛ آفتابگردان خرد شد؛ لوبیای پخته و حبوبات؛ پنیر سفت و کوچک،

علایق دیگر:

موارد زیادی بر جویدن (شاخه ­ها، مخروط­های کاج، شاه بلوط، اسباب­ بازی­های چرمی)، ظرف حمام کم عمق

اندازه جعبه لانه:

قفس با قطر داخلی ۱۰ اینچ (۴/۲۵ سانتیمتر) و ارتفاع ۲۴ اینچ (۶۱ سانتیمتر).

تعداد تخم :

۲ تا ۴

زمان انکوباسیون تخم :

۲۳ روز٫

سن پرواز پاراکیت لرد دربی  :

۸-۷ هفتگی.

وضعیت گونه ­های وحشی

جمعیت جهانی:

ناشناخته، کاهش یافته است.

وضعیت در فهرست قرمز IUCN ۲ :

نزدیک تهدید

فهرست CITES ۳ :

پیوست ۲

وضعیت تهدید:

این گونه قبلا توسط عدم وجود زیستگاه تهدید می­شد؛ با این حال، این تهدید در دهه ۱۹۹۰ کاهش یافت، اما درختان در حال رشد هنوز هم برای تهیه مسکن و هیزم استفاده می­شود. مشاهدات اخیر نشان می­دهد که جمع­ آوری تخم این گونه و بکارگیری تله برای شکار آن­ها بصورت سازمان ­یافته صورت می­گیرد

دامنه محل زندگی پاراکیت لرد دربی :

شرق هیمالیا و فلات تبت[۴] از آروناچال پرادش، شمال شرقی هند و جنوب شرقی تبت، شرق رودخانه سانگپو تا جنوب غربی چین در جنوب شرقی ژیزانگ، جنوب غربی سیجوان و غرب یون­نان[۵].  در ۵۰ کیلومتری سیماو، یون­نان و جنوب چین.

زیستگاه پاراکیت لرد دربی :

در جنگل­ های مرتفع از ۲۷۰۰ متر تا ۴۰۰۰ متر (۱۳۱۲۰-۸۸۵۶ فوت). در جنگل­ های مخروطی کاج و بلوط و مناطق دارای خزه­ هندی وجود دارند. همچنین در دره­ های کشت شده نیز مشاهده شده­اند.

رژیم غذایی گونه ­های وحشی:

از جو، ذرت، گل­های Populus ciliata، مخروط کاج و میوه ­های کشت شده تغذیه می­کنند. احتمالا حشرات، جوانه ­های برگ و انواع توت­ها را نیز می­خورند.

اکولوژی و رفتار:

در دسته ­های پر سر و صدا و شلوغ تا چندین ده پرنده یافت می­شوند. به ندرت بصورت جفتی دیده می­شوند.

اندازه و تعداد تخم پاراکیت لرد دربی :

۲ تا ۴، تخم بیضی، با اندازه ۰/۳۶ × ۵/۲۷ میلی­متر (۴/۱ × ۱/۱ اینچ).

فصل تولید مثل پاراکیت لرد دربی :

ژوئن.

[۱] نام یک گونه از خانواده طوطیان است.

[۲] اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت.

[۳] معاهده چند جانبه برای حفاظت کردن از جانوران و گیاهان در معرض خطر.

[۴] فلاتی گسترده و بلن در آسیای خاوری.

[۵] یکی از استان­ها کشور چین https://farmacie-romania.com/.